ANIOŁKOWE MAMY | Forum o ciąży

...123 · 22 Grudnia 2010

Aniołkowe Mamy

Po szklistych oczach je poznasz,
po chwiejnym glosie
po marzeniach w pył obróconych,
sercu na pół złamanym
i ramionach rozpaczliwie pustych

po kołysankach nigdy nie wyśpiewanych,
po nocach nieprzespanych,
po imionach nie nadanych
i łzach w ukryciu wylanych

po smutku lepiej lub gorzej skrywanym
po tym wszystkim poznasz aniołkowe Mamy

pozwoliłam sobie na takie małe wybicie z rytmu ... dziwne ze ktos na forum o szczęśliwych przyszłych mamach zakłada taki wątek ...
hmmm... może i tak ... może jakis rok temu pomyślałabym że to głupota że ktoś w ten sposób może zaburzać spokój... a dziś ... dziś niestety widze że jest nas coraz wiecej ... a ta cholerna znieczulica powoduje że ludzie o nas nie pamietaja.... jakby naszym nie szczęściem mozna bylo się zarazic ... a nam wystarczy tylko tyle żeby pamietać o naszych dzieciach ... żeby chociaż czasem przypomnieć o tym że one były że komuś ich brakuje ... że ktoś za nimi tęskni ... nie bójmy się o tym mówić ... i nawet w miejscu gdzie widoczne jest szczęście mówmy o tym jak zmienia sie nasze życie i jak wracamy do normy ... jak zmienia sie swiat... jak przetrwać żałobę jak ruszyć dalej do przodu ... i w końcu jak dać sobie rade z czasem i planowaniem kolejnego jakże już trudnego i pełnego nie radości ale obaw macierzyństwa...

Loli · 22 Grudnia 2010

...123 normalnie mnie zamurowaly twoje slowa 😞 bardzo dobry watek !
I dopiero kazda z nas morze to sobie wyobrazic, jak drugi czlowiek umie trafic do serca swoim slowem!

P.S [*]

gosia2301 · 23 Grudnia 2010

Dario jesteś wspaniała wiesz o Tym kochana 🙂ja zawsze jak modle się na grobie Damianka modlę sie też za Twojego Bartusia i powtórze słowa które nie raz Ty do mnie mówiłaś pamiętaj mamy tam na górze najwspanialszych Aniołków Stróżów 🙂

23 Grudnia 2010

Dario! ja pamiętam, myślę i modle się za Wasze Aniołki i za Was!
mam łzy w oczach jak o tym czytam czy myślę.
moja koleżanka też straciła, strasznie to z nią przeżyłam!
gdybym mogła to bym Cię przytuliła! ale może wirtualnie poczujesz...
pozostaje tylko wiara że .... Ty wiesz 😘 😘

buuterfly · 23 Grudnia 2010

Jestem dla Ciebie obcą osobą....A po moich policzkach płyną łzy. Masz rację...Ciężko jest myśleć o takich smutnych i bolesnych wydarzeniach. Ale to dzięki nim i wam ,kobietom, które mówią głośno o swojej stracie my możemy bardziej docenić to , że mamy zdrowe dzieci. I przez to jednocześnie bardziej potrafimy współcierpieć z wami. Wierzę, że wiara czyni na prawdę cuda...I kiedyś dla każdej z was nadejdzie ten dzień...Ten szczęśliwy i wytęskniony dzień 🙂

okaaa · 23 Grudnia 2010

Łzy kręcą się w oku..bardzo smutne że wyczekiwane szczęście nagle staje się nie osiągalne.. 😞
Próbuję coś posklejać by wyrazić moje współczucie..ale nie da się żadnym słowem pocieszyć..
Ja również przesyłam wirtualne uściski..

justi5 · 1 Stycznia 2011

[*]

2 Stycznia 2011

Aniołkowa mamo dobrze,że poruszyłaś ten temat, jest tu nas wiele ,które kiedyś straciłyśmy swe maleństwa.... 😞
u mnie stało się to we wczesnej ciąży.....ale to zostaje z nami na zawsze(gdy to się stało śnil mi sie mały cudowny chłopczyk....i moze ktoś sie będzie z tego śmiał ale wiem,że miałam też synka.....)
a teraz choć cieszę się z posiadania dwóch cudownych córeczek to tamto wydarzenie jest wciąż ze mną....
Prawdą jest ,że boimy się o tym rozmawiać z kims kto doswiadczył straty, bo boimy się by nie urazić jakimś słowem...
sama ciesząc sie z narodzin córeczki przeżywałam jednocześnie odejscie córeczki koleżanki, z którą bardzo zżyłam się na oddziale ....rodziłyśmy tego samego dnia...przyznam,ze nie wiedziałam jak mam do niej pość, co powiedzieć, zabrakło mi odwagi.... 😞 To Ona przyszła do mnie.....
To przykre, ale takie jest życie, trzeba nie bać się mowic o tym co nas boli, tylko wtedy gdy wykrzyczymy swój żal poczujemy sie lepiej.....

sandroos · 5 Stycznia 2011

Tez sie poplakalam, choc od straty mojego malca minelo juz praktycznie 5 lat...Mimo, ze nie bylo planowane malenstow wraz z jego strata odeszla mi chcec do zycia.. rok czasu zajelo mi wrocenie do normalnosci, mowienie o tym normalnie... i zakonczenie mysli, aby dolaczyc do niego...
dzis jestem mama malego Mefisto ale nadal pamietam lek przed kazdym usg, strach gdy mala za dlugo sie nie ruszala...

Sciskam laczac sie z toba..!!

edyta86 · 6 Stycznia 2011

Kochana mnie również strasznie poruszyła twoja historia...Ja też straciłam dzieciątko, ale we wczesnej ciąży (ciąża obumarła) 😞 Stało się to na dwa tygodnie przed moim ślubem...Okropnie to przeżyłam, więc nawet strach pomyśleć jak bardzo musiałaś cierpieć...Jednakże po miesiącu od zabiegu znów zaszłam w ciążę...Tym razem zamiast łez radości były łzy przerażenia, niepokoju , strach przed każdą wizytą u lekarza...Tak naprawdę dopiero po 30tc uspokoiłam się i zaczęłam pełnym sercem cieszyć się z ciąży...
Trudno jest pocieszać, jednakże ja mogę powiedzieć jedynie tyle, że twój aniołek trafił do lepszego świata i napewno patrzy na ciebie z góry...A Ty napewno wkońcu się podniesiesz i odnajdziesz radość życia!!!! Z całego serducha ci tego życzę 😘 😘 😘 😘

[*][*][*]

samantka · 24 Stycznia 2011

I ja się dołączam do tych, które straciły dzieciątko... Poroniłam 13 czerwca 2009 roku, bardzo to przeżyliśmy, przez cały tydzień oboje siedzieliśmy w domu i płakaliśmy... W 9 tyg zobaczyłam na wkładce brązową plamkę... Pojechaliśmy do szpitala, nawet siedząc w poczekalni byłam w dobrym humorze, bo święcie wierzyłam, że wszystko ok, że to nic, ale jak już nas przyjęli i podczas USG usłyszalam, że serduszko nie bije, wybuchłam płaczem... Dopiero po roku zaszłam w 2 ciążę, w czerwcu, kto wie czy nie 13-go, może mój Aniołek chciał w ten sposób o sobie przypomnieć...
Do mojego porodu już niewiele zostało, ale też czułam ciągły strach przed każdą wizytą... w 13 tyg mocno krwawiłam i myślałam, że kolejny raz tego nie przeżyję....Dopiero teraz jestem spokojna, bo czuję jak moja Kruszynka się rusza...

Teraz wiem, że trzeba być dobrej myśli... ale i pamiętać o naszych Aniołkach...