Stycznióweczki 2011 | Forum dla mam

kolo177 napisał(a):

Blue napisał(a):

Kamila też ok. 500g odejmując pamperaka, a dodając to z 400g . Ja wam mówię one chcą być TOP MODEL 🤪

Moja dzisiaj także w nocy się obudziła, zatkałam ją smoczkiem i się rozhisteryzowała na całego, zaczęła płakać, wielkie grochy jej leciały wszystko było źle nawet na moich rękach, to był dosłownie szał z jej strony, aż w końcu lekko się zaćpała jak ją bujałam na rękach i wreszcie trochę mleka wypiła i odpadła, ale przez 1 godz. źle spała ciągle się wierciła i pomrukiwała.. zresztą przedwczoraj kilka razy do niej wstawałam. Nie rozumiem tego 😞

ja też nie wiem co się Im dzieje... 😞

Za dnia jest taka sama 😉 przypuszczam, że to ten kryzys 8mieś. jest wszystkiemu winny, tam właśnie pisało o tych zachowaniach i rozchwianiu emocjonalnym. Tyle, że to trwa do kilku miesięcy!!!!!!

http://www.ciazowy.pl/artykul,mamo-nie-odchodz-o-kryzysie-osmego-miesiaca-zycia,979,1.html
Dziecięca huśtawka… nastrojów

Zaczyna się zwykle od marudzenia przy jedzeniu. Nakarmienie malucha graniczy z cudem, a gdy już uda Ci się włożyć do rozwrzeszczanej buzi kęs, czujesz się jakbyś zdobyła Rysy. Dokładnie tak, jak przygotowujesz się na wyprawę w góry, nastawiasz się na walkę pt. „obiad”. Okazuje się jednak, że jedzenie nie tylko znika w okamgnieniu, ale nawet malec sam wyciąga po nie rączki i otwiera szeroko buzię. Podobnie jest z ubieraniem. Wszelkie próby nałożenia skarpetki na małą nóżkę spotykane są z niespotykanym buntem, jakbyś chciała co najmniej zrobić tym dziecku krzywdę. Wieczorem bojowo wkraczasz przy asekuracji partnera do łazienki, przygotowana na najgorsze, po czym ze zdziwieniem stwierdzasz, że kąpiel dziecka może być najspokojniejszym z codziennych obowiązków. Ale przy zasypianiu problem znów wraca. Myślałaś, że skoro przez cały dzień maluch spał kilka razy po 5 minut, to teraz zaśnie jak kamień. Nic bardziej mylnego. Zastanawiasz się, co się właściwie dzieje – w jednej chwili Twoje dziecko tryska radością, a w następnej – czasem w zaledwie kilkuminutowym odstępie – jego usta układają się w podkówkę i zbiera mu się na długi, głośny płacz.
Jedną z najczęstszych oznak kryzysu ósmego miesiąca jest niestałość emocjonalna dziecka – w ciągu kilku chwil przechodzi od uśmiechu do krzyku i płaczu.

Nie ma powodów do niepokoju. To naturalny przejaw prawidłowego rozwoju emocjonalnego dziecka. Od około 6. miesiąca niemowlę „pracuje” nad wyrażaniem swoich uczuć. Emocje te są zwykle krótkotrwałe i nie zawsze determinują późniejszą osobowość dziecka. Jednak długotrwałe stany rozdrażnienia i częsty, nieuzasadniony płacz mogą świadczyć o mniej łagodnym usposobieniu. Dziecko dopiero uczy się wyrażania własnych potrzeb i uczuć, a dzieje się to zwykle przez naśladownictwo. Rodzice muszą więc pamiętać, że świat widziany oczyma dziecka nie jest tym, którzy widzą oni i sprawić, by jego poznawanie było dla malucha zarówno pouczającą lekcją, jak i dobrą zabawą.
Tylko mama

Mały nie chce być na rączkach u nikogo poza mną, nie daje mi odejść od siebie ani na chwilę – zaraz jest krzyk i płacz przechodzący w histerię, jeśli się nie pojawię w ciągu kilku minut. Nie mogę wyjść z domu, ba!, nie mogę nawet wyjść z tego samego pokoju, w którym on jest. Kiedy się bawi i widzi w pobliżu np. tatę, to rękę wyciąga do tyłu i przytrzymuje mnie za ubranie, żeby go przypadkiem tatuś od mamy nie zabrał. Nie mogę spokojnie iść do toalety, zjeść obiadu, bo krzyczy i wyciąga rączki do mnie, więc często chodzę głodna, czekając na porę jego drzemki – opowiada na jednym z for internetowych Catty.

Ta przerażająco brzmiąca relacja nie jest niczym odosobnionym. Wiele mam boryka się z podobnym zachowaniem swoich dzieci. W okolicach ósmego miesiąca (i później) dziecko zaczyna rozumieć, że mama to z jednej strony odrębna osoba, ale z drugiej – to najbliższa, najukochańsza i najtroskliwsza opiekunka. To jej głos jest znajomy, jej dotyk najdelikatniejszy, to ona zawsze stoi na straży, gdy dzieje się coś złego. W parze z tymi nowymi wnioskami idzie rozwój uczuć o charakterze społecznym (determinuje to m.in. różnorodność mimiki i emocji, stanowiących reakcję na widok innych osób). Dziecko nie jest jednak jeszcze na tyle dojrzałe, by zrozumieć nieobecność mamy. Stąd krzyki i płacz, gdy tylko zniknie z pola widzenia. Nic więc dziwnego, że maluch lgnie do mamy i z rezerwą traktuje obce osoby, a czasami nawet najbliższą rodzinę (tata, dziadkowie).
Lęk przed obcymi

Czasem, gdy widzimy spacerujących z niemowlakiem w wózku rodziców, do których podchodzą stadami sąsiadki, wkładają głowy w wózeczek i gaworzą do malucha, żałujemy go i wcale nie dziwimy się, że wszczyna alarm. Ale co, jeśli dziecko reaguje wrzaskiem na widok dziadków, ciotek, a nawet własnego taty? Lęk przed obcymi, a ściślej mówiąc – wszystkimi, którzy nie są mamą, włącza się u dzieci właśnie około nieszczęsnego ósmego miesiąca. Ci, na których rękach maluch spędzał dotychczas całe godziny, są odrzucani. I nic nie potrafi przekonać go, że nikt nie chce zrobić mu krzywdy. Skąd się bierze tak dziwne zachowanie i jak „ucywilizować” dziecko?

W drugim półroczu życia, mniej więcej po 6. miesiącu, rozpoczyna się u niemowlęcia proces rozszerzania więzi społecznych. Interakcje z ludźmi nie polegają już tylko na rozsyłaniu promiennych uśmiechów każdej przyglądającej się dziecku osobie. Maluch potrafi już rozpoznać znane twarze i okazać różnorodność swoich emocji, obserwując bacznie, wciąż naśladując mimikę dorosłych, ale też eksperymentując ze swoimi grymasami. Mimo to bardzo trudno jest mu przyjaźnie nastawić się na kontakt z obcymi. Niechęć przed cielesnym kontaktem z nimi jest całkowicie naturalna na tym etapie rozwoju. Dodatkowo maluch rozwija się psychomotorycznie – odkrywa swoje „ja”, rozumie swoją odrębność, ale boi się fizycznego oddalenia najbliższych. Konsekwencją tego jest silny lęk przed obecnością nieznanych bądź niedostatecznie zapamiętanych twarzy. Niepokojące zachowanie dziecka z czasem mija, ale warto wprowadzić pewne sztuczki, które znacznie ułatwią rodzinie kontakt z dzieckiem, a mamie pozwolą nieco odpocząć od absorbującej miłości dziecka.
Nie jesteś wyrodną matką!

Jeśli musisz ze ściśniętym sercem chować się w kącie kuchni, by zjeść zimny obiad i wychodzisz zaczerpnąć świeżego powietrza przed dom, bo już nie pamiętasz, kiedy widziałaś coś poza białymi ścianami, nie miej wyrzutów sumienia.
To, że jesteś zmęczona zachowaniem swojego maleństwa i czujesz, że cię to przerasta, nie oznacza, że nie sprawdzasz się w roli matki.

Nie jesteś wyrodną matką! To, że jesteś zmęczona zachowaniem swojego maleństwa i czujesz, że sytuacja Cię przerasta nie oznacza, że nie sprawdzasz się w roli matki. To trudny okres zarówno dla rodziców, jak i dziecka, ale przy odrobinie pomysłowości, determinacji i delikatności możecie przejść przez niego z mniejszym uszczerbkiem dla nerwów.
Jak poradzić sobie z kryzysem ósmego miesiąca?

kolo177 napisał(a):

No Dyśka też w dzień jest maruda i też o tym kryzysie myślałam... więc pewnie to to...ale mam jednak cichą nadzieję że się to szybciej skończy

Kurcze to ma trwać nawet z 3mieś. i mojej zaczęło odbijać już od 5mieś. z tą nieufnością do obcych to może szybciej skończy 😁

kolo177 napisał(a):

Blue napisał(a):

kolo177 napisał(a):

No Dyśka też w dzień jest maruda i też o tym kryzysie myślałam... więc pewnie to to...ale mam jednak cichą nadzieję że się to szybciej skończy

Kurcze to ma trwać nawet z 3mieś. i mojej zaczęło odbijać już od 5mieś. z tą nieufnością do obcych to może szybciej skończy 😁

a moja na obcych ma wyrąbane 😜 ale tylko jak ja jestem blisko...

No z tym masz fajnie a moja nie boi się obcych tylko w sklepie buahahahah 🙂 a w domu czy na dworze to ryk jest od razu 😁

kolo177 napisał(a):

Blue napisał(a):

kolo177 napisał(a):

Blue napisał(a):

kolo177 napisał(a):

No Dyśka też w dzień jest maruda i też o tym kryzysie myślałam... więc pewnie to to...ale mam jednak cichą nadzieję że się to szybciej skończy

Kurcze to ma trwać nawet z 3mieś. i mojej zaczęło odbijać już od 5mieś. z tą nieufnością do obcych to może szybciej skończy 😁

a moja na obcych ma wyrąbane 😜 ale tylko jak ja jestem blisko...

No z tym masz fajnie a moja nie boi się obcych tylko w sklepie buahahahah 🙂 a w domu czy na dworze to ryk jest od razu 😁

hehe to nieźle... a Dyśka do wszystkich się cieszy tylko się wstydnisia zrobiła 😜

Pamiętam ☺️

Kurcze dzięki Asi też zaczęłam Laurze wpychać kaszkę bezmleczną i jakoś to idzie 🙂 ale mam kupioną tym razem kaszkę bezml. bananową(wcześniej brzoskiwiniową chyba) i mleczną waniliową tak żeby się jej smaki nie znudziły i bezmleczną je tylko z owocami cwaniara. Na początku staram się żeby zjadła jak najwięcej bez nich a potem dodaję i je dużo chętniej. No i coś tam mleka zawsze do zupy wsypię i do obiadu doleję jakoś to idzie, bo widzę, że ruszyła z wagą 🙂


Któraś z was kupiła Bobovity kaszkę bezmleczną z owocami leśnymi??

Patrzcie jaki przepis znalazłam od 11 mieś.

Pulpeciki pod beszamelem

Porcja dla całej rodziny

Od 11 miesiąca

0,5 kg mielonego mięsa drobiowego (najlepiej przygotuj je sama)

jajko

kajzerka (albo kilka łyżek gotowego kleiku ryżowego lub ugotowanego ryżu)

Ząbek czosnku

łyżka drobno posiekanej natki pietruszki

2 łyżki masła

2 łyżki mąki pszennej

2 szklanki chłodnego mleka modyfikowanego następnego

sól

Przygotuj klopsiki: mięso mielone wymieszaj z namoczoną i dobrze odciśniętą bułką, z jajkiem, wyciśniętym przez praskę czosnkiem, natką i szczyptą soli. Uformuj kuleczki i ugotuj na parze lub wrzuć do wrzątku i gotuj przez 20 minut. Przygotuj sos beszamelowy: rozpuść masło na patelni, dodaj mąkę i energicznie mieszaj, a gdy składniki się połączą, dodawaj porcjami mleko, cały czas intensywnie mieszając, aż do powstania jednolitej gęstej masy. Gotowym sosem polej ciepłe klopsiki i ugotowane na parze, drobno pokrojone warzywa (np. marchewkę, brokuły).

Justyna nie mogę się napatrzeć na zdjęcie Majki 🙂 też muszę swoją tak elegancko ubrać i zrobić 😜 podobny styl ma Majka - Kamili 🙂 macie elegantki dosłownie 🤪